วันนี้ก็ 6 กุมภาพันธ์
อีกไม่ถึงสิบวันก็เริ่มสอบปลายภาคเรียนที่สองแล้ว
ลองย้อนนึกดูถึงช่วงเวลานี้ในปีที่แล้ว
ตอนนั้นฉันยังเรียนอยู่ในชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก
เป็นช่วงเวลาใกล้สอบไล่เหมือนกัน
ฉันกำลังมีความสุขกับเพื่อน แต่ก็แอบโศกเศร้าด้วยในเวลาเดียวกัน
เพื่อนที่ฉันรัก ที่เราจะต้องแยกย้ายกันไปเรียนกันคนละสถาบัน
คนละจังหวัด คนละภูมิภาค
ตอนนั้นฉันได้แต่เพียงภาวนา ไม่ได้ขอให้หยุดเวลาไว้
แต่ขอแค่ให้มีเวลามากกว่านี้อีกสักหน่อย อีกสักสัปดาห์ก็ยังดี
ยังมีอะไรตั้งหลายอย่างที่ฉันกับเพื่อนๆอยากทำแต่ยังไม่ได้ทำ
แต่เมื่อถึงทางแยก เราก็ต้องแยกจากกันไปตามทางที่แต่ละคนจะเดิน
ต่างคนต่างเดินไปตามทางแยกของตัวเอง
เพื่อนๆของฉันเวลาไปอยู่ที่อื่นย่อมไม่ได้ทำตัวเหมือนอยู่ที่บ้าน
ทุกๆคนต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง เปลี่ยนการดำเนินชีวิต ปรับทัศนคติ
ปรับตัวให้เหมาะสมกับสถานที่ที่ตนไปใช้ชีวิตอยู่ในช่วงนั้น
เปลี่ยนแปลงและเติบโตไปตามประสบการณ์
ต้องพบปะกับเพื่อนใหม่ๆ งาน วิชาการใหม่ๆ แตกต่างไม่ตรงตามใจเหมือนอยู่กับบ้าน
แต่ทุกครั้งที่เรากลับมาอยู่ที่บ้าน เราจะกลับเป็นคนเดิม
กลับมาเป็นเพื่อนบ้าๆ เป็นเพื่อนบอๆกันเหมือนอย่างเก่า
มีอะไรหลายๆอย่างเข้ามาเปลี่ยนแปลงพวกเรา แต่พวกเราไม่เปลี่ยนแปลงตัวเอง
เมื่อก่อนสันดานเราเป็นยังไง ตอนนี้เราก็ยังสันดานอย่างนั้น
ชีวิตมัธยมของเรานั้น จบไปประมาณเกือบปีได้แล้ว
ตัวฉันเองกำลังจะจบชั้นปีที่หนึ่ง ใกล้เลื่อนชั้นเข้าสู่ชั้นปีที่สองของมหาวิทยาลัย
เกือบปีที่ผ่านมาก็เจอะเจออะไรมามาก ทั้งที่แปลกประหลาดเกินความคาดหมายและปกติธรรมดา
ฉันได้เรียนรู้อะไรที่ฉันไม่เคยรู้อีกเยอะกับการมาเรียนต่างภูมิภาค
มันให้ฉันคิดถึงบ้านมากขึ้นทุกวัน ทุกวัน
คิดถึงคนที่เรารัก คนที่กำลังคิดถึงเรา อยากพบเจอเราที่บ้าน
ตัวฉันก็เหมือนกับชาวประมงที่ออกเล(ออกทะเล)ไปหาปลาที่ไกลฝั่ง
ฉันเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ผิวดำหยาบกร้านแตกต่างไปจากเดิม
ฉันจะกลับมาและฉันจะเหมือนเดิม ฉันยังเป็นคนเดิมคนนี้อยู่อย่างเก่า
ฉันจะกลับมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ของการณ์ออกเลกับเรือแต่ละลำกันกับเพื่อนๆของฉัน
ฉันจะกลับไปพักผ่อนที่บ้านสักเดือนสองเดือน
จากนั้นฉันก็จะออกเรือไปหาปลาต่อ
การจากฝั่งไปของฉันไม่ได้จากไปเพื่อกระดาษแผ่นหนึ่งแผ่นนั้นเพียงอย่างเดียว
แต่ฉันออกจากฝั่งเพื่อไปหาประสบการณ์ที่จะทำให้ฉันเติบโตขึ้นในวันพรุ่งนี้
สิ่งสำคัญที่ฉันตามหาก็คือประสบการ์และวิชาความรู้ที่จะทำให้ฉันพัฒนาตัวเอง
ฉันจะกลับเข้าฝั่งมาพร้อมกับปลาและเรื่องเล่าต่างๆมากมาย นำมาแบ่งปันกันกับพี่น้อง
ฉันจะกลับมาพัฒนาต่อเติมบ้านของฉัน ให้ผองเพื่อนและพี่น้องของฉันมีความสุข
แต่ตอนนี้ฉันยังอยู่กลางทะเล
กำหนดวันเวลาที่จะกลับเข้าฝั่งในรอบปีของฉันอาจจะเหลือเพียงแค่อีกสิบกว่าวัน
ทะเลนั้นลึกล้ำและน่ายำเกรง ฉันเคารพและรักทะเล
ซึ่งทะเลก็เปรียบได้กับชีวิต ที่ไม่มีอะไรแน่นอน ต้องสังเกตและระวัง ตั้งอยู่ในความไม่ประมาทเสมอ
ทุกวันท่ามกลางทะเลแห่งชีวิต ฉันต้องดิ้นรนเพื่อการดำเนินชีวิตของฉัน
ฉันดีใจที่จะได้กลับบ้าน แต่ก็ทนทุกข์ทรมานกับความคิดถึงบ้านที่เพิ่มทวีมากขึ้นทุกวัน ทุกวัน
ฉันใกล้จะได้กลับมายังบ้านที่ฉันคิดถึง หลังจากที่ฉันเฝ้ารอมานานแสนนาน
และฉันก็จะได้กลับไปสักที กลับไปสู่บ้านเกิดเมืองนอน พักผ่อนและเตรียมตัวออกเลอีกครัง
คิดถึงบ้านที่สุดเลย
อลิซ ♥